Curri de Altamira (e III)

Curri de Altamira (e III)

O mellor do mercado: o posto das xoubas. Debín comer dúas ducias. Gañáronnos por goleada… moi merecidamente.

4 Responses to “Curri de Altamira (e III)”

  1. Montrovita Says:

    Habería que probar de todo, Houberame gustado probar dese curri, teño gana del. A ver se lle digo a Rosalía que nos faga un.

    Un bico.

  2. Rodrigao Says:

    Iso, dille a Rosalía que o fagha, que eu non volvo probar esa receita de curri NUNCA MÁIS.

    Hoxe lin un artigo sobre a asafoetida (esterco-de-diablo, em português), e entráronme ganas de facer unhas lentellas laranxas con a “merde-du-diable” e curri. Creo que cando as facía en Londres era esta especia a que lle faltaba.

    Bico.

  3. Caldebarcos Says:

    Eu comín dese arroz. Non tiña mal, pero non che son moito de especies. Tmén prefiro as sardiñas. De todos xeitos o esforzo tivo que ser grande e iso sempre é valorable.
    Un saúdo desde Un cachiño doce

  4. Rodrigao Says:

    Caldebarcos, eu tamén prefiro as xoubas… creo que me deixei levar e non fixen aquelo do que eu gosto. Pero bueno, de todo se aprende.

    Saúdos!

Leave a Reply