Sigo a darlle voltas ao formato dos vídeos, sen atopar unha fórmula que me convenza. Parte da culpa tela ti, que me tes dito que che parece ben o que fago, que é moi cercano. Como son voluble de espíritu e feble ánimo, fas que perda toda determinación para buscar novos plantexamentos. Pero tamén son orgulloso, e se dixen que cambio, cambio. Pode que un reality show sexa o que busco porque, no fondo, o meu desfrute na cociña está no día a día. Sigo a darlle voltas…

O pasado 24 de novembro foi o cumpreanos do meu sobriño Nicolás e aproveitamos a ocasión, Roi e mais eu, para prepararlle o pastel de cacao e laranxa de Gordales con guindillas. Esta é unha combinación clásica. Tan clásica, que dan ganas de tomar o afternoon tea.

Nesta pausa temporal, aproveito para publicar algún vídeo que tiña na reserva. Nesta receita clásica do Miña sur, substitúo o bacallau por bonito.

A banda sonora é de Amalia Rodrigues e é o himno oficioso de Corcubión

A receita podédela atopar no blog da Cocina de Serrats

Despois dun ano necesito atopar un novo formato. As receitas, aínda que divertidas, non é o que busco. Para min a cociña son as lembranzas da infancia (bocadillos de queixo de Castilla, xudías con torresmos de Lourenzá), viaxes (cazón en adobo e un viño branco de Huelva nun porto de Lepe, bissap nunha vila pesqueira na costa oeste africana), son amigos (media de queixo, medio de xamón, media de orella e unha tortilla pequena) e familia (coello guisado os domingos, tortilla grosa da avoa, tortilla fina da avoa, a suma materna das tortillas, pan de ovo de Carballo, queixo con galletas); e son as sensacións que intento recrear, as novas que vou descubrindo e as imaxinadas que algún día hei de atopar.

De todo isto é o do que quero comenzar a falar aquí, algo que me vai forzar a ser máis coidadoso, a botar máis tempo pensando, producindo e montando. Se desaparezo unha temporada non é que teña abandonado o blog, senon todo o contrario: estarei traballando nel con máis cariño que nunca.

Déixovos os minutos iniciais, preciosos, da película “Comer, beber, amar”. Salvando as distancias, algo así é o que busco.

Saíu do forno, comenzou a crepitar e imaxinei o son da madeira ardendo, un forno de leña e unha mañá de choiva.

Logo, unha noite en Carral, aprendimos que os panadeiros escoitan cantar ao pan.

Deixo a comarca de Fisterra para vir unhas semanas á Coruña, ao barrio de Monte Alto, moi perto da casa onde vivín anos atrás.

Terei que afacerme de novo á vitrocerámica e a súas inercias térmicas que me queiman a cebola e me desfán os cachelos, aos guisos de choupa, ás meigas, ás derradeiras tascas que aínda ofrecen tapas de tripa. E matarei a morriña indo ver como medra o romeu e a framboeseria de Toba.