Sigo a darlle voltas ao formato dos vídeos, sen atopar unha fórmula que me convenza. Parte da culpa tela ti, que me tes dito que che parece ben o que fago, que é moi cercano. Como son voluble de espíritu e feble ánimo, fas que perda toda determinación para buscar novos plantexamentos. Pero tamén son orgulloso, e se dixen que cambio, cambio. Pode que un reality show sexa o que busco porque, no fondo, o meu desfrute na cociña está no día a día. Sigo a darlle voltas…
O pasado 24 de novembro foi o cumpreanos do meu sobriño Nicolás e aproveitamos a ocasión, Roi e mais eu, para prepararlle o pastel de cacao e laranxa de Gordales con guindillas. Esta é unha combinación clásica. Tan clásica, que dan ganas de tomar o afternoon tea.
De vez en cando aparece por Fisterra e, se hai tempo, tomamos un café. Desta vez repetimos larpeirada aproveitando que aínda quedan moras e teño o xardín cheo de pexegos.
O crumble é un pastel extremadamente sinxelo, inventado durante Segunda Guerra Mundial no Reino Unido, composto por unha capa de froita e outra dunha mestura básica de azucre, manteiga e fariña, á que se lle pode (eu creo que “debe”) engadir froitos secos.
Se o que vos importa da liña é a seua lonxitude, probade esta sobremesa morna e cunhas boas culleradas de crema inglesa, nata montada ou xelado.
Ingredientes
- 750 gr de froita en anacos (pexegos, moras, mazá, etc.)
- Moras
- Azucre
- 200 gr de fariña
- 90 gr de manteiga en cubos
- 60 gr de azúcre
- 75 gr de froitos secos ou copos de avea
Antes de comenzar, encendemos o forno a 180º.
1) Mesturamos a manteiga e a fariña e frotamos cos dedos até que quede coa textura do pan relado groso. Engadimos o azucre e os froitos secos ou a avea.
2) Mesturamos azúcre ao gusto coa froita. Convén que quede un pouco ácedo.
3) Metemos a mestura de froita nun recipiente resistente ao forno. Colocamos a capa da mestura da fariña.
4) Metemos ao forno durante 45m, ou até que a superficie estea dourada.
A aparición estelar do final é del, que ben podería ser modelo de mans.
Aclaración: pode que recibas esta entrada dúas veces, pero o servidor onde se aloxa este blog cascou e se perdeu esta entrada. Por sorte, a cache de Google permitiume recuperar o que escribira
Estes dous sabores mesturados lémbranme a Holland Park Avenue, cando probei por primeira vez esta tarta, da que gostei moito. A améndoa e as cereixas, aínda que doces, teñen un toque amargo que combinado fan doces merecedores da mesa do Tropicalista máis orgulloso.
Nas vacacións, cando eramos cativos, a mesa do porche enchíase de cuncas con auga fresca e cereixas. A miña irmá Uxía e mais eu pendurabamos os acios das orellas, a modo de pendentes, sen que os meus pais dixeran nada por este xogo tan pouco masculino (tampouco agora se escandalizan cando Roi, o seu neto, lles pide unha cociña como agasallo de Reis). Os recordos da calor, o son repetitivo do aspersor que o meu pai prendía durante o xantar e as cereixas frescas contra a pel son recordos que fan que siga gostando da froita tal cal, aínda que de vez en cando goste de probar receitas como esta tarta.
Ingredientes
- Masa quebrada
- Cereixas sen carabuña
Para a crema de améndoas:
- 65 gr de manteiga
- 85 gr de azucre glass
- 5 gr de maicena
- 85 gr de améndoa moída
- 1 ovo
- 100 ml de nata agria.
1) Forneamos a masa a 180ºC durante 18 minutos.
2) Mentras, nun recipiente grande, traballamos a manteiga en anacos, suavemente.
3) Mesturamos ben azucre, maicena e améndoas e engadimos á manteiga. Remexemos até ter unha masa homoxénea.
4) Engadimos o ovo e volvemos mesturar ben.
5) Engadimos a nata agria e remexemos até que se incorpore completamente. Tapamos e reservamos na neveira.
6) Sacamos a masa do forno e, cando estea morna, botamos a crema. Colocamos as cereixas enriba.
7) Forneamos a tarta durante media hora a 180ºC. Sacamos do forno e deixamos enfriar.
Grazas a Colineta entereime que antigamente as primeiras cereixas comíanse polo San Xoán. Aínda que estas foran cociñadas, fixeron boa compaña ás sardiñas e ás tortillas de tres casas distintas.
Banha, unto, graxa, gordura, toucinho… ingredientes mais próprios do frio do inverno que destas últimas semanas de primavera, pêro uns dias de choiva intensa devolveram-me as ganas por alguma receita contundente.
Quase estamos a 29, dia no que em Argentina é típico comer gnocci. Aproveito que estamos a final de mês para preparar uns à romana, feitos com sêmola no quanto de pataca, porque ademais são baratos. Acompanho o prato com um 37 Barricas, vinho do que fala José Luis.
Me quitan los cordones de los zapatos, el cinturón, me vacían los bolsillos, me precintan el equipaje e inspeccionan la bolsa con el pastel de queso polaco. Los dos reposamos unas horas en la comisaría de Essex. Así se hizo el pastel.
Esas habas con ketchup que horrorizan a mucha gente, son algo delicioso si se preparan en casa. Aprovecho que Paloma me envía un bote de melaza para prepararlas de nuevo y repartirlas por Corcubión, a ver si lo que aquí digo es cierto.
O sábado passado aproveitei a Festa do Queixo de Arzúa para mercar Provolone picante. O italiano do posto deu-me uma receita mui singela, ainda que, sinceiramente, prefiro o queijo em cru com um vaso de vinho.
Hace una semana puse una estufa de leña en el salón. Aprovechando que ahora la casa no es una nevera y que puedo dejar mezclas a leudar, voy a comenzar una serie sobre panes, comenzando por el más fácil y terminando, con suerte, con un brioche o una ciabbatta.
Untar generosamente con mantequilla una rebanada todavía caliente de este pan irlandés tan sencillo le levanta el ánimo a uno hasta en las mañanas más oscuras y lluviosas.
