Hai dous veráns, o meu pai deume unha Opinel de ferro ao carbono que perdín na praia, cortando bocadillos. Eduardo apareceu coa súa substituta, compañeira nunha excelente saída tardía polos montes de Dumbría, gardada agora nunha das caixas da mudanza. O sábado, de volta de Ourense, atopeime cunha cea de cumpreanos inesperada, Eduardo ocupando o meu lugar na cociña, e cunha nova navalla para cogumelos. Haiche navallas e navallas. Esta pide que utilicemos os extras.
Pasei os meus primeiros días en Londres na casa de Noëla e Ben, onde preparei esta torrada de queixo galesa. Fergus Henderson di que sempre foi sobremesa, con vaso de vinho do Porto obrigatorio. É un xeito glorioso de rematar unha comida.
Ingredientes
1 cullerada de manteiga
1 cullerada de fariña
1 culleradiña de mostarda en po
1 chorro xeneroso de salsa Worcestershire
1 chisco de caiena
1/2 vaso de Stout
500 gr de Cheddar curado e relado, ou outro queixo de vaca con carácter, a temperatura ambiente.
1) Douramos a fariña na manteiga até que colla unha bonita cor marrón.
2) Engadimos a mostarda, a salsa worcestershire, a caiena e a cervexa. Mesturamos ben.
3) Tiramos do lume e engadimos o queixo e remexemos até que se derrita. Debe quedar unha pasta lisa e brillante. Deixamos enfriar.
4) Untar sobre torradas de bo pan e dourar baixo o grill. Abre o Vintage.
Hai sabores de infancia, hai sabores de lugares e hai sabores de temporada. Estes pies combina o lugar -Londres- e a temporada -Nadal-.
Non sei se os británicos son flemáticos polo que comen ou se teñen receitas que piden repouso pola súa flema. O recheo do mince pie é unha delas, na que unha mestura de pasas, pel confitada de laranxa e limón, azucre, canela, noz moscada, zumo de limón, coñac e lardo necesita descansar un par de semanas antes de estar no seu punto. Os do St. John son espectaculares.
Semella que a primeira entrada deste blog fica a un mundo de distancia desta última. Moitos cambios persoais teñen acontecido nestes últimos 12 meses: xente nova, xente vella, algúns viñeron para non voltar, outros nunca voltaron, uns sempre estiveron e tamén houbo que chegou para ficar. Facendo a escolma de material, decateime do moito que quedara no disco duro e do ben que o teño pasado con isto.
As razóns de comenzar a publicar este blog foron as miñas teimas coa comida: a experimentación coas cousas sinxelas, as imaxinadas enchentas da fidalguía galega -capóns recheos de ostras e trufas e empadas de tres lampreas- , a casquería, os mercados tradicionais e un xardín de Epicuro alí onde compartamos mantel os amigos (vale, tamén busco un pegamento, un fío vermello ou unha goma elástica de cor verde, pero iso xa é outra historia). Aínda que non dera coa vía de expresión axeitada para estas cismas, teño por diante outro ano máis para tentar soltarme (esa idea tan chea de significado como baleira de instruccións concretas).
Moitas grazas a todos os que pasades por aquí, esas combinacións de IPs, navegadores, sistemas operativos e camiños de chegada, que algúns identifico e outros non. Seguimos adiante.
De vez en cando aparece por Fisterra e, se hai tempo, tomamos un café. Desta vez repetimos larpeirada aproveitando que aínda quedan moras e teño o xardín cheo de pexegos.
O crumble é un pastel extremadamente sinxelo, inventado durante Segunda Guerra Mundial no Reino Unido, composto por unha capa de froita e outra dunha mestura básica de azucre, manteiga e fariña, á que se lle pode (eu creo que “debe”) engadir froitos secos.
Se o que vos importa da liña é a seua lonxitude, probade esta sobremesa morna e cunhas boas culleradas de crema inglesa, nata montada ou xelado.
Ingredientes
- 750 gr de froita en anacos (pexegos, moras, mazá, etc.)
- Moras
- Azucre
- 200 gr de fariña
- 90 gr de manteiga en cubos
- 60 gr de azúcre
- 75 gr de froitos secos ou copos de avea
Antes de comenzar, encendemos o forno a 180º.
1) Mesturamos a manteiga e a fariña e frotamos cos dedos até que quede coa textura do pan relado groso. Engadimos o azucre e os froitos secos ou a avea.
2) Mesturamos azúcre ao gusto coa froita. Convén que quede un pouco ácedo.
3) Metemos a mestura de froita nun recipiente resistente ao forno. Colocamos a capa da mestura da fariña.
4) Metemos ao forno durante 45m, ou até que a superficie estea dourada.
A aparición estelar do final é del, que ben podería ser modelo de mans.
Chegou o día de preparar as primeiras 400 racións. Pensamos que o arrecendo a curri ía chegar até á praza do pobo, mais non foi para tanto. Aínda así, confiamos en que a potencia das especias atraia aos incautos no Mercado Medieval de Corcubión.
Pese ao risos, caras de asombro e expresións de noxo (cociñar tanta cantidade satura, especialmente o polo cocido), asegurámosvos que foi feito con cariño e coidado e que, ademáis, está rico.
A vindeira semana temos en Corcubión mercado medieval, no que vamos montar un posto. Para escándalo dalgúns puristas, mesturaremos tomates, vestidos morunos, billas de cervexa, receitas proletarias inglesas vindas das ex-colonias e vender todo como comida punjabi.
Precisaremos 22 kg de peituga cocida, 25 kg de salsa de tomate, 10 kg de cebola, 1/2 kg de curri, 15 kg de arroz basmati e moita paciencia para preparar 600 racións que me van deixar un arrecendo do máis exótico acompanándome até que remate o verán.
E tamén traeremos un viño estupendo da Ribeira Sacra, dunha adega a piques de abrir, cunha mestura de uvas ben curiosa.
Fanny, Serxio, Javi e mais eu vamos montar um posto de comida no Mercado Medieval de Corcubión. Quedamos uma noite para comprovar se o curry de polo era ajeitado; e quando há curry, há chutney… pêro já não tinha, assim que improvisei um com muita dignidade.
Me quitan los cordones de los zapatos, el cinturón, me vacían los bolsillos, me precintan el equipaje e inspeccionan la bolsa con el pastel de queso polaco. Los dos reposamos unas horas en la comisaría de Essex. Así se hizo el pastel.
Poznan, terça pola manhã. O dia anterior pedira ir ao mercado para comprar as cousas da ceia galego-polaca. Nenhum de nós almorçara, polo que aproveitamos para preparar um brunch à polaca, com zurrapa incluída.
