Archive for the ‘Amigos’ Category

Thanksgiving 2013

Thursday, November 28th, 2013

Antroido, Nadal e Thanksgiving. Estas son as miñas tres festas favoritas. Unha mágoa non poder estar este ano en Geneseo para poder celebralo.

Teso mellor que flácido: como fritir bacon

Thursday, November 8th, 2012

Tócame bastante os güevos que me digan que en USA non se come ben. Tampouco aturo esa chorrada de que son parvos e ignorantes. É unha cuestión persoal: “your other family”, como me puxera Ann nunha tarxeta de aniversario, sempre me acolleu como non sabemos facelo aquí. E sempre houbo xente interesante ao arredor.

Estiven en tres ocasións cos Morss, dos que gardo lembranzas moi vivas do comer e beber. Unha das mellores é a dos almorzos domingueiros: xarra enorme de zume de laranxa, café e pancakes con salchichas e bacon moi torrado acompañados de sirope de arce artesanal. Alí aprendéronme a apreciar o bacon ben crocante e agora non aguanto as fatias flácidas coas que nos castigan esas bocaterías de cociñeiros por desesperación.

Facelo ben non ten máis truco que ter algo de paciencia. Ou, se cadra, simplemente é saber que se pode facer ben.

Disque o nacionalismo cúrase viaxando [sic]. Eu digo que o que se cura é o bacon mal fritido.

Remato a entrada adicándolla a Mi otra ella e os seus avances co bacon. Que siga así de ben.

Drogas brandas: hash(brown)

Tuesday, October 9th, 2012

Outubro de 1991, nalgunha vila do norte de EE.UU. (pero convencido de que estaba en Arkansas a punto de ser exhiliado a unha granxa de polos durante o curso). Lou Herb, unha muller tan estricta como esférica, levoume a un McDonald’s para almorzar un big breakfast de 740 calorias.

Na bandexa había algo —non moi rico— semellante a unha fatia de pan torrado Ortiz, que con tanto affordance tiven que barrar con manteiga e mermelada. “Uhh, you’re eating your hashbrown with jam. Yuck!”. Fin do primeiro encontro e presentación do vídeo de hoxe:

Riego de Ambrós, 2001. Dez anos despois, Paloma preparar o segundo hashbrown da miña vida. Non o lembro moi sabedeiro, pero foi imposíbel de esquecer con aquel xardín abandonado e a súa cerdeira, recollidos por muros de pedra e silvas e o Teleno ao fondo.

Tardei un tempo en collerlle o truco á receita. Agora, xa dominada, é habitual nos xantorzos dos sábado.

Rala unha pataca grande e fariñenta. Bota sal e deixa repousar. Escorre ben o auga que solte, engade pementa e pasa pola tixola untada con manteiga a lume baixo. Cando estea dourada, unha volta e a dourar pola outra cara.

Con bacon ben torrado e crocante está de escándalo. Ollo, engancha.

Breakfast for Paloma

Sunday, November 27th, 2011

Hay cosas que me gustaría hacer y no puedo. Desde los 17 años he vivido en muchos sitios, a veces haciendo nuevos amigos, como Paloma. Nos conocimos en marzo del 99 en un congreso en Granada al que fui por casualidad. A los dos años me mudé a Madrid y allí el multitrio (Paloma, María and I) cocinaba y hacía salidas domingueras con mantel a cuadros y café de olla. Luego me fui a Irlanda y Paloma vino a hacerme la visita a Castlebar; después fueron Granada, Coruña, Corcubión, Londrés… sí, en casi todos los sitios en los que he vivido hubo visita suya. Ahora está en Londres, adonde tengo muchísimas ganas de volver y cocinar para ella y para Mario y ponernos al día con mucho vino. Pero por ahora no toca.

María, una de mis nuevas amistades viguesas, me dice que los domingos son para la gente feliz. Aunque este haya sido un poco raro, el pasado fue muy entretenido, metido en la cocina secando boletus edulis recogidos el día anterior, disfrutando de una mañana tranquila y soleada y escribiéndole una carta a Paloma mientras hacía un mushrooms on toast al que me hubiese gustado invitarla:

La receta no tiene más secreto que las setas silvestres, un buen pan, mantequilla y un té fuerte para beber. Se laminan, se saltean, se les añade sal y se ponen sobre una rebanada de pan tostado con todo el jugo que suelten.

Disfrutarla acompañado, sea como sea.

O mellor okonomiyaki do mundo

Sunday, December 12th, 2010

Hai uns anos (xa?) Maki e Xulio convidárannos a Ernesto e a min a comer na súa casa. O que comezara cunhas cañas nun mercado do sur de Madrid, rematou nunha comida memorable. Aquel okonomiyaki, naquela casa, somente podía acontecer naquela fin de semana horrible.

A pasada fin de semana fíxeno por primeira vez, seguindo a receita de Okonomiyaki World, pero sei que o de Maki é irrepetíbel.

Ingredientes para catro persoas
- 4 cuncas de repolo cortado fino
- 1 cunca de fariña
- 2/3 cunca de auga
- 2 ovos
- 2 ceboletas
- 1/4 cunca de tenkasu (facémolo fritindo masa de rebozado, feita con fariña e auga moi fría)
- 1/2 cunca de calamares en tiras
- 1/3 cunca de bacon
- Mollo tonkatsu (podemos facelo mesturando 3 culleradas de ketchup, 1 de mollo Worcestershire e 1 culleradiña de mollo de soia)
- Maionesa
- Flocos de alga nori.

1) Mesturamos auga e fariña.

2) Pasamos lixeiramente os calamares pola tixola.

3) Engadimos á masa de fariña e auga as ceboletas picadas, repolo, ovos e tenkasu; mesturamos lixeiramente. Engadimos os calamares.

4) Quencemos unha prancha ou tixola a lume medio-alto e facemos unhas tortas non moi gordas. Deixamos 3 minutos.

5) Botamos un pouco de bacon na cara que está crúa, presionámolo lixeiramente e damos a volta ás tortas. Cociñamos outros tres minutos.

6) Deixamos un par de minutos máis e sacamos ao prato. Botamos maionesa, mollo tonkatsu e alga nori en flocos.

Maki botáralle katsuobushi, algo similar á mojama, que non sei se valería coma substituto; pero por probar, que non quede.

Grazas a Maki, Xulio e Ernesto; e a Silvia e Ramón por darme a escusa para comer de novo okonomiyaki.

18 blogueiros á pota (post promocional)

Tuesday, October 26th, 2010

Actualización vou engadir o tag ‘idiota’ a esta entrada por ter esquecído agradecerlle á César Pernas a súa axuda. Erro grande, moi grande.

Pois si, levo moitas semanas lambendo bits para parir Open Kitchen, unha aplicación de cociña para iPhone, xunto con outros 17 blogueiros -con Pintxo, de El monstruo de las galletas, xerindo o traballo co resto de autores-, Marta Paz e Artur Cousiño no deseño, David Calderón na revisión de contidos, Tonecho Otero na investigación creativa e Verónica Ferrer como responsable de comunicación. Por fin está á venda e quero presentárvola cun vídeo de blogueiros escalfados.

Os autores das receitas e as súas historias son:
Fashion, fusion and food
Con los cinco sentidos
La cuina vermella
Chafardeando en la cocina
Pirata de Ikea
Pasen y degusten
Tentaciones
Coses de Can Loi i altres herbes
Los pecados del monaguillo
A ver qué cocinamos hoy
Con delantal
Mercado Calabajío
A las 3 de la tarde
Recetas de rechupete
Webos fritos
El monstruo de las galletas/
El comidista

Tambén quero agradecer a axuda de José Ramón Fernández Pego, María Quintas, Paula Gómez del Valle Dr. Jesús Fraiz, Violeta Fernández, Cristina de la Torre, Bibiana García Visos (@dabelbi) e Jesse Lichtenstein.

Foi un pracer traballar neste proxecto… que non remata aquí.

Novo equipamento

Monday, January 18th, 2010

Hai dous veráns, o meu pai deume unha Opinel de ferro ao carbono que perdín na praia, cortando bocadillos. Eduardo apareceu coa súa substituta, compañeira nunha excelente saída tardía polos montes de Dumbría, gardada agora nunha das caixas da mudanza. O sábado, de volta de Ourense, atopeime cunha cea de cumpreanos inesperada, Eduardo ocupando o meu lugar na cociña, e cunha nova navalla para cogumelos. Haiche navallas e navallas. Esta pide que utilicemos os extras.

Welsh Rarebit

Monday, December 28th, 2009

Pasei os meus primeiros días en Londres na casa de Noëla e Ben, onde preparei esta torrada de queixo galesa. Fergus Henderson di que sempre foi sobremesa, con vaso de vinho do Porto obrigatorio. É un xeito glorioso de rematar unha comida.

Ingredientes
1 cullerada de manteiga
1 cullerada de fariña
1 culleradiña de mostarda en po
1 chorro xeneroso de salsa Worcestershire
1 chisco de caiena
1/2 vaso de Stout
500 gr de Cheddar curado e relado, ou outro queixo de vaca con carácter, a temperatura ambiente.

1) Douramos a fariña na manteiga até que colla unha bonita cor marrón.

2) Engadimos a mostarda, a salsa worcestershire, a caiena e a cervexa. Mesturamos ben.

3) Tiramos do lume e engadimos o queixo e remexemos até que se derrita. Debe quedar unha pasta lisa e brillante. Deixamos enfriar.

4) Untar sobre torradas de bo pan e dourar baixo o grill. Abre o Vintage.

Os deseños de Noëla

Un día vin unha ligazón no chat e fun curiosear nos seus mandís e luvas de forno. Creo que despois destas festas o que máis me vai prestar vai ser un coxín para botar unha soneca de balea.

Mince Pies do St. John

Wednesday, December 16th, 2009

Hai sabores de infancia, hai sabores de lugares e hai sabores de temporada. Estes pies combina o lugar -Londres- e a temporada -Nadal-.

Non sei se os británicos son flemáticos polo que comen ou se teñen receitas que piden repouso pola súa flema. O recheo do mince pie é unha delas, na que unha mestura de pasas, pel confitada de laranxa e limón, azucre, canela, noz moscada, zumo de limón, coñac e lardo necesita descansar un par de semanas antes de estar no seu punto. Os do St. John son espectaculares.

1º Aniversario de “Por mis fogones”

Wednesday, October 7th, 2009

Semella que a primeira entrada deste blog fica a un mundo de distancia desta última. Moitos cambios persoais teñen acontecido nestes últimos 12 meses: xente nova, xente vella, algúns viñeron para non voltar, outros nunca voltaron, uns sempre estiveron e tamén houbo que chegou para ficar. Facendo a escolma de material, decateime do moito que quedara no disco duro e do ben que o teño pasado con isto.

As razóns de comenzar a publicar este blog foron as miñas teimas coa comida: a experimentación coas cousas sinxelas, as imaxinadas enchentas da fidalguía galega -capóns recheos de ostras e trufas e empadas de tres lampreas- , a casquería, os mercados tradicionais e un xardín de Epicuro alí onde compartamos mantel os amigos (vale, tamén busco un pegamento, un fío vermello ou unha goma elástica de cor verde, pero iso xa é outra historia). Aínda que non dera coa vía de expresión axeitada para estas cismas, teño por diante outro ano máis para tentar soltarme (esa idea tan chea de significado como baleira de instruccións concretas).

Moitas grazas a todos os que pasades por aquí, esas combinacións de IPs, navegadores, sistemas operativos e camiños de chegada, que algúns identifico e outros non. Seguimos adiante.