O roscón amoréase na cociña, hai touciño na neveira. A graxa e o azucre lévanse demasiado ben como para non tentalo: frito uns anacos de touciño para metelos entre dous anacos de Roscón de Reis. Agora entendo mellor a torta de rixóns.

Quen tenha estado en Londres con poucos cartos sabera que o que se fai e caminhar e caminhar. De volta de Irlanda, pasei un dia dando voltas e voltas ate chegar a Chinatown. Nunha tenda atopei caracolas con ceboleta e sesamo que foron a minha salvacion.

En Irlanda pasei moita fame. Cobraba cada dúas semanas e ese día aparcaba a miseria almorzando un full breakfast: black pudding, white pudding, beans, tomato, toast, soda bread, salchichas, ovos e patacas fritidas e un bo perolo de té. Ía sempre ao mesmo café, o Kitty Hawk, onde era probable que estivera de humor para escribir unha carta.

Desde aquela, os fry up son pequenas celebracións.

Para as miñas irmáns e para min este é un sabor de infancia, que comiamos cos spaguetti con mollo caseiro de tomate e bonito. A miña nai non fai a pasta ao dente e sempre vai enchoupada en tomate. Desde pequeno tratei de secar tanto líquido utilizando este queixo como o serrín das tascas. Se cadra Javier, o meu cuñado, non está tan equivocado.

Desconfío de cando as grandes empresas meten os fuciños na alimentanción porque case nunca se fixan na calidade do que comemos. O marketing adoita tirar por outros lados, como nesta ocasión, onde unha magnífica bolsa pode manterse en pé se a axitamos un pouquiño. Ten un premio á innovación. Somente falta escoitar “creatividade”.

Porque é un sabor de infancia…

Aínda que creo que xa sei por onde vou tirar, non teño moi claro como vou chegar ao que quero con isto. O tono sería moi similar ao de Ibán, que descontando os blogs dos meus amigos, é o meu favorito por cercano e anglófilo.

O que cociño neste vídeo non ten nada de especial, en canto a técnica, pero sintetiza o gorentoso en catro ingredientes -xoubas, sal, fariña e aceite- e tres condicións: o peixe pequeno e moi fresco, fritilo e comelo da cabeza á cola e abrir unha botella de viño para beber e comer en boa compañía.

Este verán tiven visita do sur, de Óscar e compañía, que viña con ganas de marisco. Cómpramoslle un lubrigante a Isabel (e unha palometa de kilo e medio fermosísima) que preparei con arroz.

As cuestións morais do vexetarianismo déixanme indiferente, pero partir animais vivos en dous tampouco me resulta especialmente pracenteiro. Comelos xa é outra cousa, pola que ben paga a pena exercer de consumidores terciarios da cadea trófica.

Este é o segundo lubrigante que preparo así. Non é complicado e o único que se precisa é un bo coitelo, decisión e tentar dominar as sensacións desgradabeis que produce, que estou convencido que pasan tras 5 ou 6 animais.

O arroz estaba estupendo.

Hace unas semanas unas amigas trajeron un tarro de puntas de espárragos, calibre gueso. Al abrirlo me llevé tal sorpresa que decidí grabar este vídeo.

Creo que es cada vez más evidente que las grandes empresas de alimentación están muy poco interesadas en el consumidor, mucho en los beneficios y que recurren a todo tipo de artimañas para hacernos creer que sus productos son los mejores, cuando la mayoría de las veces simplemente es mierda y marketing.

Si la brillante idea -como el arroz- de las sopas de colores la asocié en su momento a una pija rubia con máster MBA en universidad privada que la última vez que piso tierra fue para hacerse un peeling de barro del Mar Muerto, este tarro de espárragos lo imagino como una idea masculina, de carne de gimnasio y coca-cola zero, de los que separan un poco el índice y el pulgar y te dicen que son 20 cm.

Sí, en el tarro viene indicado el peso, que debe de ser exacto, pero ¿cuántos consumidores podrían decir cuántas puntas de espárragos hay en 110gr? Ni el mismísimo Sr. Carretilla sabría decirlo. Me apuesto mis 20 cm.

Curri de Altamira (e III)

O mellor do mercado: o posto das xoubas. Debín comer dúas ducias. Gañáronnos por goleada… moi merecidamente.

Chegou o día de preparar as primeiras 400 racións. Pensamos que o arrecendo a curri ía chegar até á praza do pobo, mais non foi para tanto. Aínda así, confiamos en que a potencia das especias atraia aos incautos no Mercado Medieval de Corcubión.

Pese ao risos, caras de asombro e expresións de noxo (cociñar tanta cantidade satura, especialmente o polo cocido), asegurámosvos que foi feito con cariño e coidado e que, ademáis, está rico.

A vindeira semana temos en Corcubión mercado medieval, no que vamos montar un posto. Para escándalo dalgúns puristas, mesturaremos tomates, vestidos morunos, billas de cervexa, receitas proletarias inglesas vindas das ex-colonias e vender todo como comida punjabi.

Curri de Altamira (I)

Precisaremos 22 kg de peituga cocida, 25 kg de salsa de tomate, 10 kg de cebola, 1/2 kg de curri, 15 kg de arroz basmati e moita paciencia para preparar 600 racións que me van deixar un arrecendo do máis exótico acompanándome até que remate o verán.

E tamén traeremos un viño estupendo da Ribeira Sacra, dunha adega a piques de abrir, cunha mestura de uvas ben curiosa.