Pasei os meus primeiros días en Londres na casa de Noëla e Ben, onde preparei esta torrada de queixo galesa. Fergus Henderson di que sempre foi sobremesa, con vaso de vinho do Porto obrigatorio. É un xeito glorioso de rematar unha comida.

Ingredientes
1 cullerada de manteiga
1 cullerada de fariña
1 culleradiña de mostarda en po
1 chorro xeneroso de salsa Worcestershire
1 chisco de caiena
1/2 vaso de Stout
500 gr de Cheddar curado e relado, ou outro queixo de vaca con carácter, a temperatura ambiente.

1) Douramos a fariña na manteiga até que colla unha bonita cor marrón.

2) Engadimos a mostarda, a salsa worcestershire, a caiena e a cervexa. Mesturamos ben.

3) Tiramos do lume e engadimos o queixo e remexemos até que se derrita. Debe quedar unha pasta lisa e brillante. Deixamos enfriar.

4) Untar sobre torradas de bo pan e dourar baixo o grill. Abre o Vintage.

Os deseños de Noëla

Un día vin unha ligazón no chat e fun curiosear nos seus mandís e luvas de forno. Creo que despois destas festas o que máis me vai prestar vai ser un coxín para botar unha soneca de balea.

Quen tenha estado en Londres con poucos cartos sabera que o que se fai e caminhar e caminhar. De volta de Irlanda, pasei un dia dando voltas e voltas ate chegar a Chinatown. Nunha tenda atopei caracolas con ceboleta e sesamo que foron a minha salvacion.

En Irlanda pasei moita fame. Cobraba cada dúas semanas e ese día aparcaba a miseria almorzando un full breakfast: black pudding, white pudding, beans, tomato, toast, soda bread, salchichas, ovos e patacas fritidas e un bo perolo de té. Ía sempre ao mesmo café, o Kitty Hawk, onde era probable que estivera de humor para escribir unha carta.

Desde aquela, os fry up son pequenas celebracións.

De vez en cando aparece por Fisterra e, se hai tempo, tomamos un café. Desta vez repetimos larpeirada aproveitando que aínda quedan moras e teño o xardín cheo de pexegos.

O crumble é un pastel extremadamente sinxelo, inventado durante Segunda Guerra Mundial no Reino Unido, composto por unha capa de froita e outra dunha mestura básica de azucre, manteiga e fariña, á que se lle pode (eu creo que “debe”) engadir froitos secos.

Se o que vos importa da liña é a seua lonxitude, probade esta sobremesa morna e cunhas boas culleradas de crema inglesa, nata montada ou xelado.

Ingredientes
- 750 gr de froita en anacos (pexegos, moras, mazá, etc.)
- Moras
- Azucre

- 200 gr de fariña
- 90 gr de manteiga en cubos
- 60 gr de azúcre
- 75 gr de froitos secos ou copos de avea

Antes de comenzar, encendemos o forno a 180º.

1) Mesturamos a manteiga e a fariña e frotamos cos dedos até que quede coa textura do pan relado groso. Engadimos o azucre e os froitos secos ou a avea.

2) Mesturamos azúcre ao gusto coa froita. Convén que quede un pouco ácedo.

3) Metemos a mestura de froita nun recipiente resistente ao forno. Colocamos a capa da mestura da fariña.

4) Metemos ao forno durante 45m, ou até que a superficie estea dourada.

A aparición estelar do final é del, que ben podería ser modelo de mans.

Aclaración: pode que recibas esta entrada dúas veces, pero o servidor onde se aloxa este blog cascou e se perdeu esta entrada. Por sorte, a cache de Google permitiume recuperar o que escribira

Estes dous sabores mesturados lémbranme a Holland Park Avenue, cando probei por primeira vez esta tarta, da que gostei moito. A améndoa e as cereixas, aínda que doces, teñen un toque amargo que combinado fan doces merecedores da mesa do Tropicalista máis orgulloso.

Tarta de cereixa e améndoas

Nas vacacións, cando eramos cativos, a mesa do porche enchíase de cuncas con auga fresca e cereixas. A miña irmá Uxía e mais eu pendurabamos os acios das orellas, a modo de pendentes, sen que os meus pais dixeran nada por este xogo tan pouco masculino (tampouco agora se escandalizan cando Roi, o seu neto, lles pide unha cociña como agasallo de Reis). Os recordos da calor, o son repetitivo do aspersor que o meu pai prendía durante o xantar e as cereixas frescas contra a pel son recordos que fan que siga gostando da froita tal cal, aínda que de vez en cando goste de probar receitas como esta tarta.

Ingredientes
- Masa quebrada
- Cereixas sen carabuña
Para a crema de améndoas:
- 65 gr de manteiga
- 85 gr de azucre glass
- 5 gr de maicena
- 85 gr de améndoa moída
- 1 ovo
- 100 ml de nata agria.

1) Forneamos a masa a 180ºC durante 18 minutos.

2) Mentras, nun recipiente grande, traballamos a manteiga en anacos, suavemente.

3) Mesturamos ben azucre, maicena e améndoas e engadimos á manteiga. Remexemos até ter unha masa homoxénea.

4) Engadimos o ovo e volvemos mesturar ben.

5) Engadimos a nata agria e remexemos até que se incorpore completamente. Tapamos e reservamos na neveira.

6) Sacamos a masa do forno e, cando estea morna, botamos a crema. Colocamos as cereixas enriba.

7) Forneamos a tarta durante media hora a 180ºC. Sacamos do forno e deixamos enfriar.

Grazas a Colineta entereime que antigamente as primeiras cereixas comíanse polo San Xoán. Aínda que estas foran cociñadas, fixeron boa compaña ás sardiñas e ás tortillas de tres casas distintas.

Fanny, Serxio, Javi e mais eu vamos montar um posto de comida no Mercado Medieval de Corcubión. Quedamos uma noite para comprovar se o curry de polo era ajeitado; e quando há curry, há chutney… pêro já não tinha, assim que improvisei um com muita dignidade.

Improvisando un chutney
(more…)

Hacía años que no me lo pasaba tan bien en un viaje, desde aquel Granada-Antequera-Ikea-Huelva-Granada, con unos higos chumbos y una paleta ibérica en las alforjas.

En esta ocasión me llevé la cámara, para recoger mucho material, que iré publicando en estos días.

Las magdalenas del restaurante sin aspavientos
(more…)

Esas habas con ketchup que horrorizan a mucha gente, son algo delicioso si se preparan en casa. Aprovecho que Paloma me envía un bote de melaza para prepararlas de nuevo y repartirlas por Corcubión, a ver si lo que aquí digo es cierto.

Dignificando las baked beans
(more…)

Me encanta el blog ¿Te quedas a cenar?. Y no me extraña, porque hay algunas coincidencias que hacen que lo sienta muy cercano. Se empezó en Londres, como los vídeos de este blog; hace justo honor a la cocina británica, algo que aquí también se intenta; y le encanta hacer pan, otra afición mía a la que me enfrento de vez en cuando, aunque con muchísimas menos tablas.

Ayer mi señora, aquí mi vajilla

(more…)

Para mim este é um dos sabores de Londres, dos que me leva a caminhar por High St. Kensington com café e um pequeno anaco deste pastel. A receita é uma adaptação dum curioso livro.

Outro clásico inglês: pastel de cenoura from Rodrigo Varela on Vimeo.

(more…)